30 Mayıs 2015 Cumartesi

Günlüğümsü

hehe ruh halim
 Bir arkadaşımla konuşurken yine umutsuzluk konusu açıldı. Biraz konuştuktan sonra milyonuncu kez bana "Bir psikiyatriste git." diyince "Ne var anlamıyorum ki şunda?" diyip bir hastaneden randevu aldım. Giderken hiç umudum yoktu çünkü randevular on dakika sürüyordu. On dakika! Yine de gittim eğer bir işe yaramazsa da en azından "Denedim ama olmadı." diyebilecektim. Anneme "Dershanede ders var geç gelirim." diye yalan söyledim.
Şimdi psikiyatriste gittiğimi duysa "Senin bir şeyin yok ki neyi kafana takıyosun offf niye böyle yapıyosun ayy odandan hiç çıkmıyosun ki tabii kafayı yersin bıdıbıdıbı" tarzında laflar edeceği için yalan söylemek akıl sağlığım için daha iyi olurdu.
 Hastaneye nasıl gideceğimi bilmiyordum ama "Sora sora Bağdat bulunur canım." düşüncesiyle çıktım yola. Kolay bulmadım ama sonuçta buldum. u.u
 Bekledim bayağı doktor gelmemişti çünkü. Neyse geldi, içeri girdim. Randevu on değil iki dakika falan sürdü. :D
 Zaten devlet olduğu için umudum yoktu, özeli karşılayacak maddi durumum da olmadığı için mecbur kaldım.
Çok saçmaydı ya. Bir kere kadınla aramda bilgisayar monitörü vardı, konuşuyorum ama yüzünün yarısını falan görüyorum. Ayrıca bir iki saniye mal mal bakıştık insan en azından bir hâl hatır sorar. Hiç değilse bir "Merhaba" deseydi iyiydi neyse…
En salak şeyde kadınla konuşurken sekreterinde hemen dibimizde olması! Başkası varken nasıl rahat olabilirsin ki?!
İşinde çok iyi olmalı ki(!) hemen tanı koyup bir ilaç yazdı. Beni en çok rahatsız eden şey takıntılarımdı, onu anlattım.
"Nedensiz mi oluyor?" dedi. Ne biliyim lan ben nedensiz mi oluyor? İllaki bir nedeni vardır. Niye nedensiz olsun?
Mal gibi çıktım işte reçeteyi alıp. Beş dakika sonra koşa koşa döndüm. Telefonumu unutmuşum odada aklım çıktı. :')
Sonra ilacı aldım ve eve döndüm. Kullanır mıyım bilmiyorum. Yorumları okudum da hiç iç açıcı gelmedi. Zaten antidepresanlara hep nefretle bakarım. Sanki onları kullanınca ben, ben olmaktan çıkacakmışım gibi geliyor. Tesadüf ki arkadaşım da kullanıyormuş "İşe yarıyor." dedi. Olumlu yaklaştım o zaman. "Ama sakın bırakma kötü oluyor ben iki senedir kullanıyorum." diyince içimden "Kusura bakma ama sıçarım böyle işe." dedim. Ara sıra gelen umutsuz hâllerime katlanabilirim ama bir ilaca bağlı olmaya katlanamam. Genelde diğer yorumlarda öyleydi yani bir kere başlayınca bırakmak çok zormuş.
Ayrıca hapın içinde "İntihar ve kendine zarar verme eğilimi olanlar kullanmasın." yazıyor. Ohoo sen çok yanlış gelmişsin. Neyse ki atlattım o durumları ama bu kıytırık ilaç yüzünden o düşüncelerin geri gelmesinden korkuyorum.
Büyük ihtimal kullanmayacağım, bilmiyorum birkaç gün denerim belki. Ben kendimi tanıyorum. Şu aralar iyice bunalmamın en önemli sebebi belirsiz geleceğim. Neden bu kadar depresif olduğumu ve hangi şartlarda kurtulacağımı da biliyorum. (Ama o şartlar için zaman gerekli.)
 Yeni bir şehirde yeni bir hayata başlayınca yeni amaçlar da bulacağıma inanıyorum. Bu yüzden kendimi ilaçlara kaptırmadan önce biraz daha zaman vereceğim kendime. Şimdilik böyle düşünüyorum. Zaman ne gösterir bilinmez.

5 yorum:

  1. Ya şu devlet hastanelerindeki sıra bekleme süresiyle muayene süresini oranlasan bayağı büyük bir rakam çıkar. Ben 4 saat sıra bekleyip 5 dk'da muayene olduğumu bilirim. Bir de psikolojik bir rahatsızlığı anlatmak nasıl 2 dk. sürer hiç anlamam.

    Resmen baştan savma her şey. Tamam burda doktorların da pek suçu yok günde kaç yüz tane hasta geliyor hepsine 20 dk. ayırsa işin içinden çıkılmaz. Ama sağda solda eskiden hep sıra beklerdik diyenleri görünce he şimdi beklemiyon sanki mala bak ya diyesim geliyor.

    Sorunun ne tam olarak bilmesem de bence ilaç kullanma ya, ilaçlar hem bağımlılık yapıyor hem de bırakınca eskisinden beter olma ihtimalin var. Ben odama kapanma olsun, kitap okuma olsun, dizi-film-anime izleme olsun bu tarz şeylerle geçiştiriyorum sorunlarımı. Benimki de çok kalıcı çözümler değil ama en azından yan etkisi falan yok hem de kurgusal dünyanın içinde unutuyorum her şeyi.

    Bir de blog açtıktan sonra tanıştığım kişiler de çok yardımcı oldu birkaç sanal arkadaş edindim ve onlara derdimi açabiliyorum bu bile biraz rahatlatıyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aynen o kadar bekleyip 2 dk muayene olunca sinirlendim biraz. Şartlar biraz daha iyileştirilmeli herkesin maddi durumu iyi değil ki. Bu saçma hizmete zorunlu muyuz? Bir de geç geldi lükse bak. Acil bir işi vardır belki dedim ama hep böyle yapıyormuş.
      Tavsiyelerin için teşekkürler ^^ bu blogu biraz da bu yüzden açtım. Gerçekte hiç girişken değilim ama burda konuşmak daha kolay.

      Ben de kullanmayı düşünmüyorum ilacı. bağımlılık yapıyor, bir süre sonra etkisini kaybediyor daha fazla içmeye başlıyorsun... Düzeldiğine de inanmıyorum sadece sorunlarının üstünü kapatıyorsun.

      Sil
  2. Eğer canın istemiyorsa hiç bir tavsiyeye kulak asma bence. Kimse seni senden daha iyi bilecek değil ya?
    Birde silmişsin ama bir başka yazında 'Diabolik Lovers'dan bahsetmiştin ve sana katılıyorum. Bu tür salak kız karakterlerin bulunduğu animeleri izlemek ayrı bir sabır ve ruh sağlığı istiyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkürler yorumun için, sana katılıyorum. ^^
      Onu sildim çünkü anlık bir sinirle gelen kısa bir yazıydı. Bu konu hakkında -kimsenin umrunda olmasa bile- yazacağım çok şey var. Düşüncelerimi derleyip tekrar yazacağım. :D
      Ben de öyle düşünüyorum ama çok popüler işte. Anlayamıyorum.

      Sil
  3. Devlet hastanelerinde sıra beklemek psikolojiyi bozar.

    YanıtlaSil