14 Aralık 2015 Pazartesi

Çıkıs Yolu Bulamamak

           
                               
Yeni bir şehirde yeni bir hayata başladığımda her şeyin düzeleceğini sanmam tamamen aptallıktı. Aslında hiçbir şeyin değişmeyeceğinin farkındaydım, yeni bir şehirde yaşamaya başladım diye tüm sorunlarım çekip gidecek değildi, bunu tabii ki biliyordum. Neden kendime yalan söylemeye devam ettim? Çünkü buna ihtiyacım vardı. Delirmemek için. Sonunda o ''önemli gün'' gelip çattı ve ben hiç bilmediğim bir şehirde tek başıma yaşamaya başladım. Odasından adım atmaya bile korkar hale gelen ben için bu bir dönüm noktasıydı ama beni bile şaşırtacak şekilde yeni hayatıma hemen uyum sağladım. Yepyeni tecrübeler kazanacağımı düşünüp değişeceğimi sanmıştım ama umutsuz ruh halim bana gittikçe yapışmaya devam ediyordu. Bunca senedir kendimi böyle avutuyordum. Yeni bir şehir, yeni bir hayat. Beni kurtaracaktı, kurtalmalıydı çünkü bu benim tek kurtuluşumdu. Eski evimi düşündüm, fırsat buldukça gözlerimi kapatıp orayı düşledim. Orayı kaybetmek beni neden bu kadar etkilemişti? Sürekli neşeli ve umursamaz olan beni nasıl olmuştu da böylesine değiştirebilmişti? Bir evin yasını bu kadar tutmam mantıklı mıydı? Düşündükçe fark ettim ki o evi bu kadar özleyip yasını tutmamın sebebi hayatımdaki her iyi şeyi oraya koymamdı. Orası kendimi ait hissedebildiğim tek yerdi, tüm korkularımdan kaçıp sığındığım ve kimsenin asla bana zarar veremeyeceği yuvamdı. Yaşadığım tüm güzel anların bana hissettirdiği duyguları oraya koymuştum ve artık içeri giremiyordum. Dışarda savunmasızdım ve savaşacak gücümde yoktu.
 Bu zamana kadar bir psikiyatriste gidip ilaç kullanmayı en büyük yenilgim olarak görmüştüm. Nedense tüm sorunlarımı aşabileceğime dair inancım tamdı ve asla bir psikiyatriste gitme gereği duymayacaktım. Ne ara tüm hayallerini kaybetmiş ruhu mezarlıkta birine dönüştüm? Artık vazgeçtim.Eskiden ne kadar sert düşersem düşeyim umudum sayesinde ayağa kalkardım, şimdiyse ayakta durabilmemin tek sebebi haplar. Hayatımda yapmaktan tek zevk aldığım şey uyumak. Bu yüzden haplarım fazlasıyla uykumu getirdiği için gerçekten mutluyum. Neredeyse günümün çoğunu uyumakla geçiriyorum. Yatağa yatıyorum ve gözlerimi kapatıp kendimi eski evimde düşlüyorum. Uyumak kaçmanın en güzel yolu. Dünyadan kopup gitmek, her şeyle bağlantıyı kesmek. Gerçek bir ''kaybeden'' olduğumu düşünüyorum. Tek yaptığım her şeyden kaçıp durmak. Hiç kimseden sevgi dolu sözcükler duymak istemiyorum, tek istediğim çok ama çok derin bir uykuya dalmak.

4 yorum:

  1. Bazı insanlar yanlış yerde doğar, sen de onlardan birisin. Rüyalar ülkesinde doğmalıydın sen.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Haklısın, belki de bu yüzden hiçbir zaman aradığımı bulamayacağım.

      Sil
  2. Ben senin e-posta adresini birkaç kere aradım ama bulamadım. Mümkünse verir misin?

    YanıtlaSil
  3. Bu yorum yazar tarafından silindi.

    YanıtlaSil